Askerden gelince hastalanarak ölen Murtaza’ya eşinin yaktığı ağıt:
Bir almayı yedi sene sakladım
Ular diye orun orun yokladım
Neçe senin gibi yiğit hakladım
Ver benim almamı ben gider oldum
Şu canımın duvarına gor olsam
Âlem çiçek olsa bende arı olsam
Şu gaşı garanın ben yâri olsam
İsterm’ola deli gönül ölümü
Kâğıt arasında zencefil dalı
Kırmızı gül iken derdim ben seni
Boyunu boyuma ölçtüm de aldım
Yaşıdım içinde seçtim ben seni
Çamırlı pınara dökülen gazel
Buraya toplanmış her türlü gözel
Sümbüllü goyakta sallanır gezer
Onun sallanışı yâre benziyor
