Omaçlar’ın Halil askerde bir arkadaşıyla birlikte ölür. Eşi Selver şu ağıdı yakar:
Eşim ağır ağır yürür
Mor kekili yerde çürür
Amanın ha ölük demen
Er düğünde bayrak vurur
Yeğin yazlığın firezi
Geçti dokturun birezi
Açın bakın zabitleri
Parmağı sultam kirazı
Ağ işlik de yeşil kazak
Ne hoşça da yakışmıştır
Eşim nişana durunca
Subaylara bakıştırırmış
Adana’da tren yolu
Emiş bacım olmuş deli
Her düğünde bayrak vurur
Fili ince Eşe’m fili
Yıkıldı oda cinliği
Gelir mi köyün şenliği
Bu akşamın karanlığı
Seni böyle eden deli
Eşim gelir hayır hayır
Karda kesik gıyır gıyır
Eşe’n bana küskün isen
Gôoğlan emmine buyur
Gadasın aldığım Hüsne
İskarpin burnuna basma
Övündüğün bayram günü
İnce Eşe’m bana küsme
Kötü garı kötü garı
Derdin de derdin yarı
Üç oğlun başında döner
Senin Halil oğlun hani
Şu Eşe’m oğlan olaydı
Beline takaydım tüfek
Düştüğün yeri bileydim
Oraya yapardım döşek
