Antalya’da polis olan Cuma çevresinde sevilip sayılan olgunluğuyla bilinen saygın bir insandır. Bacısı Arıtaş’ta öğretmen olan Antakya’lı biriyle evlenir. Sonra Antalya’ya tayinleri çıkar bacısı abisiyle görüşür. Bir bacı bir kardeşin görüşmesine bacısının kocası pek razı değildir. Cumartesi sabah polis nöbetten gelir. Oğlu komşularındadır. Onu alıp hanımıyla beraber bacısının yanına gideceklerdir. Çocuğu almaya giderler. Beş dakika geç kalsalar lojmanlardaki kanal çalışması sebebiyle arabayı alamayacaklar ve bacısının yanına gidemeyeceklerdir. Evden çıkılır. Elmalıdaki bacısının yanına varılır. Hoşbeşten sonra abisi: “Anamla, telefonda konuş.” der. Ancak kocası anasıyla da görüşmesine razı değildir. Eve telefon edilir annesi evde yoktur. Küçük kardeşi Mehmet’in hanımıyla telefonda görüşürken silah patlamaya başlar. Bacısının kocası silahındaki tüm mermileri Cuma’ya boşaltır. Polis bacısının oğlunun ve eşinin gözleri önünde yere serilir ve oracıkta can verir. Sebepsiz bu ölüm dalga dalga Arıtaş’a, Almanya’ya, Belçika’ya yayılır. Almaya’daki kardeşiyle amcaoğlu ve Belçika’daki dayıları toplanır Antalya’ya varırlar.
On üç yıl olmuştu olgundu polis
Ne gözyaşı kaldı nede bir his
Dayı mebus idi amcası reis
Onur taçsız kalmış yuva perişan
Alevle kavrulduk bu nasıl kader
Bir şeye benzemez el buna ne der
Bayrağa sarılmış yiğidim yatar
Onur atasız kalmış evi perişan
Antalya’ya vardık sabahın beşi
Yanıyor kavrulmuş perişan eşi
Sel oldu da aktı gitti gözyaşı
Onur ersiz kalmış eli perişan
Ana yanar bacı yanar el yanar
El sebepsiz işte bir şey var sanar
Dostlar o beyi koç yiğidi arar
Onur dilsiz kalmış sözü perişan
Gardaş emmi dayı gelmiş sıladan
Saklamışlar varana dek anadan
Güç ver çok sabır ver ulu yaradan
Onur köysüz kalmış yolu perişan
