Habibe ve arkadaşı Remziye birbirlerine söz verirler. Kim önce ölürse diğeri onun ölüsünü yıkayacaktır. Habibe, arkadaşı Remziye’nin ölmesine çok üzülür; ama verdiği sözüde gerçekleştirir. Ölüsünü yıkarken şu ağıdı yakar:
Karlı dağlar karanlığın kalktı mı
Bayram günü ayrılığın vakti mi
Beniynen olan sırrın bitti mi
Sevdiğimi elimden aldı yaradan
Nasıl elim tuttu açtım yüzünü
Boydan boya kestim beyaz bezini
Öleneçe sürecem izini
Sevdiğimi elimden aldı yaradan
Göğündüm gönlümden çıkmadı duman
Sanki canlı yudum eyledim güman
Şehadet parmağıyla eyledi iman
Sevdiğimi elimden aldı yaradan
Dostun hastasıydım bilen olmadı
Aktı gözyaşlarım silen olmadı
Bekledim bekledim gelen olmadı
Sevdiğimi elimden aldı yaradan
Remziye gidince biter mi dostluk
Ne bir yorgan aldı ne de bir yastık
Bekledik bekledik umudu kestik
Sevdiğimi elimden aldı yaradan
