Abdullah’ın kızı Şerife; gençtir, güzeldir ve nazlıdır. Birgün ansızın kocası İsmail’in tabancasında çıkan bir kurşunla hayata veda eder. Buna dayanamayan yüreği anlatılmaz acılarla dolan babası Abdullah aşağıdaki ağıdı yakar:
Armut dalların var olsun
Durduğun yerler nur olsun
Göllüce’yi sebep olmuş
Bizim köylüden arlansın
Kürneliler iyi bakmış
Şerife’m kırılmasın diye
Yatsın sonu yola çıkmış
Düşman görülmesin diye
Habba kızım deli gezer
Mehmet oğlum kalem yazar
Yaralanmış şefre kızım
Korkuyom yarası azar
