Son dönemlerinde herkesin kendisinden uzaklaştığı kötü günlerinde yazdığı şiir
Yörü devr-i felek senin elinde
Ezel altın idim pul oldum şimdi
Yanmıyor ateşim söğündü çıram
Tenhâda bir yığın kül oldum şimdi
Kime kahrederim kime küserim
Yok dermanım durgun durgun eserim
Her kimleri görsem boyun keserim
Kapı uşağıma kul oldun şimdi
Ahbaplarım selâmını kesti mi
Ah yoksulluk düşman etti dostumu
Gelip geçen depeliyor üstümü
Eşiklikte yırtık çul oldum şimdi
Gamlı gönlüm kasafetin kalmıyor
Coşkun sular dolanarak akmıyor
Eski dostlar hiç yüzüme bakmıyor
Akraba yanında el oldum şimdi
Aldanmayın arkadaşlar fâniye
Bunca giden geri gelmez hani ya
Acele gönderin tımarhâniye
Dağlara düşecek del’oldum şimdi
N’etti Behlül Ali’m kimlere n’etti
Yoksa şalrına zehir mi kattı
Hep soldu güllerim dikenler bitti
Hiç ele alınmaz çal’oldum şimdi
Behlül Ali KOZAN
